คำพิพากษาที่ 39576 ลงวันที่ 1 ตุลาคม 2024 และได้ยื่นต่อศาลเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2024 ได้ให้คำชี้แจงที่สำคัญเกี่ยวกับสิทธิของจำเลยในกระบวนการพิจารณาคดีอาญา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับการแต่งตั้งทนายความและการไม่ปรากฏตัวของจำเลย ศาลฎีกา ภายใต้การนำของ L. I. ได้ยกเลิกคำตัดสินของศาลอุทธรณ์เมืองเวนิสโดยไม่ต้องมีการพิจารณาคดีใหม่ โดยได้หยิบยกประเด็นสำคัญสำหรับการต่อสู้คดีและการรับทราบกระบวนการพิจารณาคดีของจำเลย
คดีนี้เกี่ยวข้องกับ A. H. ซึ่งได้แจ้งว่าตนเองไม่ปรากฏตัวในระหว่างการพิจารณาคดี แม้ว่าเขาจะได้แต่งตั้งทนายความที่ตนไว้วางใจและได้แจ้งที่อยู่สำหรับรับเอกสารที่สำนักงานของทนายความแล้วก็ตาม อย่างไรก็ตาม ทนายความได้สละสิทธิ์ในการเป็นตัวแทนโดยไม่ได้แจ้งการตัดสินใจดังกล่าวให้จำเลยทราบ ศาลได้วินิจฉัยว่าสถานการณ์นี้ไม่สามารถตีความได้ว่าเป็นข้อบ่งชี้ว่าจำเลยรับทราบกระบวนการพิจารณาคดีอย่างแท้จริง เนื่องจากสาเหตุที่จำเลยไม่ปรากฏตัวนั้นเกิดจากการกระทำของทนายความ ไม่ใช่ความประมาทในการแจ้งข้อมูล
การแจ้งที่อยู่สำหรับรับเอกสารที่ทนายความที่ไว้วางใจ - การสละสิทธิ์ในการเป็นตัวแทนในภายหลังโดยไม่ได้แจ้งให้ทราบ - การแจ้งว่าจำเลยไม่ปรากฏตัวก่อนที่กฎหมายฉบับที่ 150 ปี 2022 จะมีผลบังคับใช้ - การรับทราบกระบวนการพิจารณาคดีอย่างแท้จริง - การยกเว้น - เหตุผล การแต่งตั้งทนายความที่ไว้วางใจพร้อมกับการแจ้งที่อยู่สำหรับรับเอกสารที่สำนักงานของทนายความ ซึ่งตามมาด้วยการสละสิทธิ์ในการเป็นตัวแทนโดยทนายความไม่ได้แจ้งให้ทราบก่อนเริ่มการพิจารณาคดี ไม่ถือเป็นข้อบ่งชี้ว่าจำเลยรับทราบกระบวนการพิจารณาคดีอย่างแท้จริง ในกรณีที่ได้มีการแจ้งว่าจำเลยไม่ปรากฏตัวตามมาตรา 420-bis ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ในรูปแบบที่แก้ไขโดยมาตรา 23 วรรค 1 ข้อ ก. แห่งกฎหมายฉบับที่ 150 วันที่ 10 ตุลาคม 2022 เนื่องจากความไม่เข้าร่วมของจำเลยดังกล่าว ไม่ได้เกิดจากความประมาทในการแจ้งข้อมูลของจำเลย แต่เกิดจากการกระทำของทนายความ
คำพิพากษานี้มีนัยสำคัญหลายประการต่อสิทธิในการต่อสู้คดี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เน้นย้ำถึงหน้าที่ของทนายความในการสื่อสารที่ชัดเจนและทันท่วงทีกับลูกความของตน ศาลได้วินิจฉัยว่าการสละสิทธิ์ในการเป็นตัวแทนจะต้องได้รับการแจ้งให้ทราบ มิฉะนั้นจะกระทบต่อสิทธิของจำเลยในการได้รับแจ้งและเข้าร่วมกระบวนการพิจารณาคดีอย่างแข็งขัน ข้อพิจารณาทางกฎหมายหลักสามารถสรุปได้ดังนี้:
โดยสรุป คำพิพากษาที่ 39576 ปี 2024 ถือเป็นก้าวสำคัญในการคุ้มครองสิทธิของจำเลยในกระบวนการพิจารณาคดีอาญา โดยยืนยันถึงความสำคัญของการสื่อสารระหว่างทนายความและลูกความ และความจำเป็นในการรับประกันว่าการสละสิทธิ์ในการเป็นตัวแทนทุกครั้งจะได้รับการแจ้งอย่างเหมาะสม ดังนั้น ศาลจึงแสดงความใส่ใจเป็นพิเศษต่อสิทธิในการต่อสู้คดี โดยวินิจฉัยว่าความรับผิดชอบต่อการไม่ปรากฏตัวของจำเลยจะต้องไม่ตกอยู่กับจำเลย หากเกิดจากการกระทำของทนายความ หลักการนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งในการรับประกันกระบวนการที่ยุติธรรม สอดคล้องกับกฎหมายของอิตาลีและยุโรป