คำพิพากษาที่ 18875 เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2024 ซึ่งออกโดยศาลฎีกา ถือเป็นช่วงเวลาสำคัญในแวดวงกฎหมายอิตาลี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับการยกเลิกสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์เบื้องต้นโดยความยินยอมของทั้งสองฝ่าย การตัดสินใจครั้งนี้ยืนยันอีกครั้งถึงความจำเป็นในการปฏิบัติตามรูปแบบลายลักษณ์อักษรตามกฎหมาย (ad substantiam) ซึ่งกำหนดไว้แล้วสำหรับสัญญาต้นฉบับ โดยเน้นย้ำถึงความสำคัญของความเป็นทางการในขอบเขตของสัญญา
ตามคำพิพากษา การยกเลิกสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์เบื้องต้นโดยความยินยอมของทั้งสองฝ่ายจะต้องทำเป็นลายลักษณ์อักษร ตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 1350 และ 1351 ของประมวลกฎหมายแพ่ง ซึ่งหมายความว่าทั้งสองฝ่ายต้องทำข้อตกลงการยกเลิกให้เป็นทางการเป็นลายลักษณ์อักษร เพื่อให้มีผลสมบูรณ์และสามารถนำมาใช้เป็นหลักฐานในชั้นศาลได้ ความสำคัญของข้อกำหนดนี้ไม่สามารถประเมินค่าต่ำเกินไปได้ เนื่องจากเป็นการรับประกันความแน่นอนของความสัมพันธ์ทางกฎหมายและป้องกันข้อพิพาทในอนาคต
นัยของคำพิพากษาครั้งนี้มีหลายประการและเกี่ยวข้องกับแง่มุมที่ปฏิบัติได้จริงในชีวิตประจำวันหลายด้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สามารถเน้นได้ดังนี้:
การยกเลิกสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์เบื้องต้นโดยความยินยอมของทั้งสองฝ่ายจะต้องอยู่ภายใต้รูปแบบลายลักษณ์อักษรตามกฎหมาย (ad substantiam) เช่นเดียวกับที่กำหนดไว้สำหรับสัญญาต้นฉบับ
หลักการนี้เน้นย้ำว่ารูปแบบลายลักษณ์อักษรไม่ใช่เพียงการปฏิบัติตามขั้นตอนทางราชการ แต่เป็นองค์ประกอบที่จำเป็นสำหรับความสมบูรณ์ของเอกสาร อันที่จริง การขาดความเป็นทางการดังกล่าวอาจนำไปสู่ผลร้ายแรง เช่น การยกเลิกสัญญาเป็นโมฆะ และความเป็นไปได้ที่จะเกิดภาระผูกพันตามสัญญาเดิมขึ้นมาใหม่
โดยสรุป คำพิพากษาที่ 18875/2024 ถือเป็นการยืนยันที่สำคัญถึงความสำคัญของรูปแบบลายลักษณ์อักษรในสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์เบื้องต้น คู่สัญญาต้องตระหนักถึงความต้องการนี้และเตรียมตัวให้พร้อม โดยขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายเสมอ เพื่อให้แน่ใจว่าข้อตกลงทุกฉบับได้รับการจัดทำเป็นทางการตามกฎหมายที่บังคับใช้ ความแน่นอนของกฎหมายและการคุ้มครองสถานะทางกฎหมายของพลเมืองเป็นหลักการที่ควรให้ความสำคัญสูงสุดในการทำธุรกรรมอสังหาริมทรัพย์เสมอ