Faillissement fraude: commentaar op de uitspraak Cass. pen., Afdeling V, nr. 45230 van 2021

De uitspraak van het Hof van Cassatie nr. 45230 van 2021 vormt een belangrijk referentiepunt op het gebied van faillissementsfraude, waarbij verschillende aspecten met betrekking tot de toepassing van procesrechtelijke voorschriften en de voorwaarden voor het plegen van het misdrijf worden verduidelijkt. Het Hof bevestigde de verantwoordelijkheid van M. F. voor de verduistering van goederen van zijn eenmanszaak, Evelin Boutique, en behandelde cruciale kwesties met betrekking tot de verstekverklaring en het opzet bij faillissementsfraude.

De kwestie van de kennisgeving en de afwezigheid in het strafproces

Het eerste middel van beroep ingesteld door de verdediging van M. F. betrof de vermeende nalatigheid bij de kennisgeving van de kennisgeving van de afronding van het vooronderzoek. Het Hof verklaarde dit middel echter ontoelaatbaar, met de nadruk op het feit dat de verdediging de kwestie niet in eerdere stadia van de procedure had aangekaart. Dit aspect benadrukt het belang van tijdigheid en specificiteit bij het aanvoeren van procedurele gebreken.

Regeling van verstek en afwezigheid

Een ander cruciaal punt dat in de uitspraak aan de orde kwam, betreft de verstekverklaring van de verdachte. Het Hof verduidelijkte dat een verkeerde toepassing van de regels inzake verstek niet tot nietigheid leidt, tenzij er sprake is van schending van de verdedigingsrechten die aan de verstekverdachte zijn toegekend. De uitspraak verwijst naar de relevante wetgeving, zoals de Wet van 28 april 2014, nr. 67, en benadrukt hoe een verkeerde kwalificatie van de afwezigheid de verdediging niet heeft geschaad.

Het Hof van Cassatie heeft bevestigd dat het niet nodig is om een specifiek opzet om schuldeisers te benadelen aan te tonen om het misdrijf van faillissementsfraude door verduistering te plegen.

Het bewijs van het misdrijf van faillissementsfraude

Het derde middel van beroep betrof de timing van de verduistering van goederen. De verdediging voerde aan dat de onttrekking had plaatsgevonden vóór de opening van de faillissementsprocedure. Het Hof herhaalde echter dat het bestaan van het misdrijf van faillissementsfraude door verduistering niet afhankelijk is van de wetenschap van de staat van insolvabiliteit, maar van de wil om de bestemming van de goederen te wijzigen. De jurisprudentie benadrukt dat het opzet bestaat uit de bewuste wil om goederen te onttrekken aan de garantie voor schuldeisers.

• Het Hof bevestigde de verantwoordelijkheid van de verdachte voor de onttrekking van goederen ter waarde van meer dan 113.000 euro.
• Het frauduleuze karakter van het gedrag, dat leidde tot de veroordeling voor faillissementsfraude, werd benadrukt.
• De uitspraak verduidelijkt dat de onttrokken goederen niet als onbeduidend kunnen worden beschouwd voor de strafrechtelijke verantwoordelijkheid.

Conclusies

De uitspraak nr. 45230 van 2021 van het Hof van Cassatie biedt een duidelijke en gedetailleerde kijk op het misdrijf van faillissementsfraude en de bijbehorende strafprocedures. Het benadrukt het belang van de juiste toepassing van de procesrechtelijke normen en verduidelijkt dat, om het misdrijf van faillissementsfraude te plegen, het voldoende is om de wil om goederen te onttrekken aan te tonen, zonder de noodzaak om een specifiek voornemen om schuldeisers te benadelen te bewijzen. Deze aanpak weerspiegelt een strikte toepassing van de wet en een duidelijke bescherming van de vermogensgaranties ten gunste van de schuldeisers.