Pagesa e kontributeve të bonifikimit shpesh përfaqëson një barrë të rëndë dhe ndonjëherë të diskutueshme për pronarët e pasurive të paluajtshme të vendosura brenda perimetrave të konsorciumeve. Çështja e parashkrimit të këtyre shumave është objekt i kontesteve të shpeshta, pasi përcakton kufirin kohor brenda të cilit organi tatimor mund të kërkojë ligjërisht pagesën. Kohët e fundit, Gjykata e Kasacionit është kthyer për të sqaruar një pikë thelbësore: momentin e saktë nga i cili fillon të rrjedhë afati i parashkrimit. Me vendimin nr. 29391 të datës 6 nëntor 2025, gjyqtarët e legjitimitetit kanë ofruar një interpretim unik që balancon nevojat e konsorciumeve me të drejtën e tatimpaguesve për siguri juridike.
Kontributet e bonifikimit konsiderohen detyrime periodike, pasi borxhi lind çdo vit në lidhje me menaxhimin dhe mirëmbajtjen e veprave të bonifikimit që sjellin një përfitim për fondet (tokat). Për këtë arsye, jurisprudenca e konsoliduar zbaton afatin e shkurtër të parashkrimit prej pesë vjetësh, të parashikuar nga neni 2948, pika 4, i Kodit Civil për gjithçka që duhet paguar periodikisht çdo vit ose në afate më të shkurtra. Megjithatë, identifikimi i dies a quo, ose dita nga e cila fillon të rrjedhë ky afat, ka qenë shpesh burim dyshimesh interpretuese midis tatimpaguesve dhe Komisioneve Tatimore, duke çuar në vendime kontradiktore në shkallët e ndryshme të gjykimit.
Në çështjen që përfshiu M. G. dhe O. R., Gjykata Supreme u desh të përcaktonte nëse parashkrimi fillon thjesht nga skadimi i vitit kalendarik përkatës apo nëse është i nevojshëm një akt formal i administratës. Përgjigja qëndron në dispozitat e kombinuara midis Kodit Civil dhe normave speciale që rregullojnë konsorciumet e bonifikimit. Ja parimi i shprehur nga Gjykata:
Në lidhje me kontributet e bonifikimit, afati i parashkrimit pesëvjeçar sipas nenit 2948, pika 4, të Kodit Civil, fillon nga 1 janari pasues i datës së nxjerrjes së dekretit të miratimit të planit të ndarjes, në përputhje me nenin 15 të Dekretit Mbretëror nr. 215 të vitit 1933.
Ky përcaktim sqaron se e drejta e Konsorciumit për të mbledhur kontributin nuk lind automatikisht me skadimin e vitit, por kërkon miratimin e planit të ndarjes. Ky dokument është thelbësor sepse identifikon pjesën e shpenzimeve që i ngarkohet secilit anëtar të konsorciumit në përpjesëtim me përfitimin e marrë. Pa miratimin e planit, kredia nuk mund të konsiderohet likuide dhe e kërkueshme, prandaj parashkrimi nuk mund të fillojë të rrjedhë sipas nenit 2935 të Kodit Civil, i cili përcakton se parashkrimi fillon të rrjedhë nga dita në të cilën e drejta mund të ushtrohet.
Që një kontribut bonifikimi të jetë i detyrueshëm dhe jo i parashkruar, duhet të ekzistojnë elemente të ndryshme të cilat tatimpaguesi ka të drejtë t'i verifikojë përmes analizës së akteve administrative dhe njoftimeve të pagesës:
Në rastin konkret, Kasacioni ka prishur vendimin e Komisionit Tatimor Rajonal të Kaljarit, duke përsëritur se afati pesëvjeçar nuk mund të llogaritet në mënyrë gjenerike, por duhet të lidhet në mënyrë rigoroze me datën e dekretit të miratimit të planit të ndarjes, siç parashikohet nga Dekreti Mbretëror nr. 215 i vitit 1933, i cili përbën normën e referencës për bonifikimin integral.
Vendimi nr. 29391/2025 ofron një mjet të rëndësishëm mbrojtjeje për qytetarët dhe profesionistët e sektorit ligjor. Nëse nga njëra anë konfirmon ligjshmërinë e mbledhjes së kontributeve për mirëmbajtjen e territorit, nga ana tjetër u imponon organeve një respektim rigoroz të afateve procedurale. Pronarët që marrin kërkesa për pagesë për vite të kaluara duhet gjithmonë të verifikojnë datën e miratimit të planit të ndarjes për ato vite: nëse midis 1 janarit pasues të atij miratimi dhe njoftimit të aktit kanë kaluar më shumë se pesë vjet, pretendimi tatimor mund të deklarohet i parashkruar. Konsulenca e një avokati të specializuar në të drejtën tatimore mbetet thelbësore për të analizuar dokumentacionin dhe për të propozuar ankimim në kohë kundër pretendimeve tashmë të shuar për shkak të kalimit të kohës.