คำตัดสินของศาลฎีกา (Corte Suprema di Cassazione) ตามคำสั่งที่ 12282 ลงวันที่ 7 พฤษภาคม 2024 นำเสนอประเด็นสำคัญสำหรับการพิจารณาในประเด็นที่ละเอียดอ่อนของการมีผู้ปกครองทั้งสองฝ่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์ของการแยกทางและการหย่าร้าง ศาลได้ยอมรับคำร้องของ A.A. ต่อคำสั่งของศาลอุทธรณ์แห่งเนเปิลส์ (Corte d'Appello di Napoli) ซึ่งได้อนุญาตให้ย้ายเด็ก C.C., D.D. และ E.E. ไปยังระยะทาง 850 กม. จากที่พำนักของบิดา กรณีนี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของการรับรองสิทธิของเด็กในการรักษาความสัมพันธ์ที่สมดุลและต่อเนื่องกับผู้ปกครองทั้งสองฝ่าย
คดีนี้เริ่มต้นด้วยคำขอของ B.B. ที่จะย้ายไปยังเมืองอื่นเนื่องจากเหตุผลด้านการทำงาน ซึ่งส่งผลให้ต้องย้ายบุตรไปด้วย ในเบื้องต้น ศาลอุทธรณ์ได้ยอมรับคำขอนี้โดยไม่มีการประเมินผลกระทบต่อการมีผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายอย่างละเอียด อย่างไรก็ตาม ศาลฎีกาได้ชี้ให้เห็นว่าการตัดสินใจดังกล่าวไม่ได้พิจารณาสิทธิของบิดาในการรักษาความสัมพันธ์ที่สำคัญกับบุตรอย่างเพียงพอ ตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 337-ter แห่งประมวลกฎหมายแพ่ง (c.c.)
สิทธิของเด็กในการรักษาความสัมพันธ์ที่สำคัญกับผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายเป็นหลักการพื้นฐานที่ต้องได้รับการคุ้มครองในทุกขั้นตอนของกระบวนการแยกทาง
ศาลได้ยอมรับเหตุผลประการแรกของคำร้อง โดยเห็นว่าการย้ายเด็กไปยังระยะทางที่ไกลจะขัดขวางการเยี่ยมเยียนและการปฏิสัมพันธ์กับบิดา กฎหมายอิตาลี โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาตรา 337-ter แห่งประมวลกฎหมายแพ่ง (c.c.) กำหนดว่าผู้พิพากษาต้องออกคำสั่งที่รับรองผลประโยชน์ทางศีลธรรมและวัตถุของเด็ก โดยคำนึงถึงสิทธิในการมีผู้ปกครองทั้งสองฝ่าย นอกจากนี้ ศาลยังเน้นย้ำว่าการขาดการสืบสวนสอบสวนและการให้เหตุผลที่เพียงพอจากศาลอุทธรณ์ ทำให้การตัดสินใจเกี่ยวกับการย้ายถิ่นฐานนั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย
คำตัดสินนี้มีผลกระทบสำคัญต่อผู้ปกครองที่แยกทางกันและหย่าร้าง นี่คือประเด็นสำคัญบางประการที่ควรพิจารณา:
โดยสรุป คำสั่งที่ 12282 ของศาลฎีกาถือเป็นการยืนยันสิทธิในการมีผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายและจำเป็นต้องปกป้องสิทธิของเด็กในกรณีที่มีการย้ายถิ่นฐาน ผู้พิพากษาต้องพิจารณาผลกระทบของการตัดสินใจของตนต่อชีวิตของเด็กเสมอ โดยรับรองว่าเด็กสามารถรักษาความสัมพันธ์ที่สำคัญกับผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายได้ เป็นสิ่งสำคัญที่ผู้ปกครองจะต้องตระหนักถึงสิทธิเหล่านี้และพยายามปกป้องสิทธิเหล่านั้นในทุกสถานการณ์